داستان پرچم آمریکا

اول شاعر ماجرا: فرانسیس اسکات کی سه سال بعد از اعلام استقلال ایالات متحده به دنیا آمد. پدرش  قاضی و افسر ارتش قاره ای بود و برای استقلال با انگلیسیها جنگیده بود. خودش درس خوند و پیش یکی از عموهایش که در جنگهای انقلابی٬ اسمی که آمریکاییها به جنگ استقلال می دهند٬ طرف انگلیس رو گرفته بود٬ حقوق یاد گرفت و وکیل شد. احتمالا یک جوری شبیه دهه شصتیهای امروز ایران بود. بزرگ شده انقلاب و یک آمریکای مستقل که هنوز یادش نرفته بود یک روزی مستعمره انگلیس بوده. این آقای وکیل یک شاعر آماتور هم بود. مثل فضلایی که می  شناسید هرازگاهی هم شعری می گفت. در دنیای سیاست هنوز آمریکا و انگلیس دشمن بودند و دنبال یک جنگ دیگر.

دوم موضوع ماجرا: سال ۱۸۱۲ رسید و  ایالات متحده٬ که هنوز یک کشور نوپا بود٬ به  انگلیس اعلان جنگ داد. جنگ دریایی – زمینی بود. ناوگان انگلیس می توانست و می خواست که به بنادر آمریکا حمله کند.  بالتیمور یکی از این بنادر بود٬ که خیلی سریع هم آماده دفاع از خودش شد.  قلعه مک هنری دژ مدافع بندر بود.  و فرمانده مدافعان تصمیم گرفت که یک پرچم خیلی بزرگ آمریکا را بر فراز دژ به اهتزاز دربیاورد. حالا وسط جنگ فرمانده پادگان دژ و ناوگان دنبال یک خیاط رفتند که این پرچم را بدوزد (مثل الان نبود پارچه طلقی از این ور برود تو ماشین از اون ور  بیاید بیرون). خانم مری یانگ پیکرزجیل که از پدرش پرچم دوزی را یاد گرفته بود عهده دار کار شد و به پول روز ۴۰۵ دلار هم مزد گرفت٬ که می شود ۵۰۰۰ دلار امروز. نتیجه یک پرچم ۱۰.۵ در ۹ متری شد که از فاصله خیلی زیاد دیده می شد.

سوم ماجرا: سال ۱۸۱۴ شده و انگلیسیها واشنگتن رو گرفته اند و همه ساختمانهای دولتی را حتی کاخ سفید٬ همین کاخ سفیدی که آقای ترامپ رفته آبادش کنه٬ آتش زدند. رئیس جمهور وقت آقای مدیسون به فرانسیس ماموریت می ده که با دو نفر دیگر سوار کشتی بشوند با پرچم سفید بروند با انگلیسیها برای معاوضه اسرا مذاکره کنند. فرانسیس به ناوگان انگلیسی بیرون بالتیمور می رسه و دریاسالار انگلیسی به رسم جنتملنهای دوران نماینده های آمریکا را به شام دعوت می کنه. این وسط ۱۹ کشتی انگلیسی و ۵۰۰۰ سرباز به قلعه مک هنری حمله می کنند تا بندر بالتیمور را بگیرند. فرانسیس اسکات کی  وکیل و  شاعر از روی کشتی انگلیسی شاهد حمله انگلیسیها و بمباران قلعه مک هنری هست. بمباران قلعه ۲۵ ساعت طول می کشد. پاییز است و باران می گیرد. وسط باد و باران پاییز مریلند نماینده آمریکا داشته بمباران خاک و شهرش رو تماشا می کرده و نگران اینکه قلعه سقوط کرده یا نه. تا صبح صبر می کنه تا ببینه که هنوز پرچم پرستاره آمریکا بر فراز قلعه در  اهتزاز هست یا نه؟ حالی داشته است این جوون خوش ذوق.

صبح می شود و فرانسیس با خوشحالی و فرمانده انگلیسی با ناراحتی می بینند که پرچم خانم یانگ پیکرزجیل هنوز بر فراز قلعه در حال اهتزاز است. فرانسیس حال شب گذشته اش را به شعر می نویسد. این شعر که اول اسمش بمباران قلعه مک هنری بوده و حالا هست پرچم پرستاره سرود ملی آمریکاست. بیت آخر هنوز یک سواله‌«آیا پرچم ما هنوز اونجا هست؟»  کشورهای مختلف سرودهای ملی مختلفی دارند. مال انگلیسیها درباره شاه و ملکه است٬ مال فرانسویها درباره جوانان وطن هست که متحد شده اند تا جمهوری را نجات بدهند مال آفریقای جنوبی۴ زبانه است  تا تنوع اقوام را نشان بدهد و همه را راضی نگه دارد. سرودی ملی آمریکا  درباره پرچم این کشور هست. هر بچه ای از کلاس اول  یاد می گیره که این پرچم یعنی کشورش. بودنش یعنی اینکه کشور هنوز هست. باید نگران باشه که آیا در طلوع صبح پرچم رو می بینه؟

این هفته وسط قیل و قال آقای ترامپ٬‌ که هنوز راه داره به گرد بچه های بازار برسد٬ با چند نفر آمریکایی بحثم شد. این دوستان کار آقای ترامپ را درست می دانستند چون فکر می کنند مردم ایران دشمنشان هستند. دلیلشان هم این بود که مردم ایران مدام پرچمشان را می سوزانند. وقتی می گفتم پرچم به نشانه استعمار سوزانده می شود یکی این داستان را تعریف کرد که از بچگی برایش این پرچم یعنی مبارزه با استعمار انگلیس و نماد همه چیزهایی که برایش کشورش را خوب نشان می دهد. دیدم یک جوری بی راه هم نمی گوید. همیشه گفته ایم با مردم آمریکا مشکل نداریم٬ خوب اگر نداریم چرا نمادی را می سوزانیم که برایشان اینقدر شخصی و عزیز است؟‌ گیرم کدخدای ده بی جنبه بود نمی شود که به همه اهالی ده گفت بی جنبه. این حرف به کدخدای دهن دریده بیشتر کمک می کند تا به ما مردم.

Advertisements

3 نظر برای “داستان پرچم آمریکا

  1. سلام و ممنون از نوشته های خوبتون
    بنظرم اومد که مساله اینجاست که از دید ما هم پرچم فقط نماد حکومته و نه سنبلی که کشورها با اون شناخته میشن. از ما که در مجامع عمومی با سه پرچم متفاوت ظاهر میشیم که نماد گرایشاتمونه نمیشه توقع داشت درست درک کنیم دیگران تصور دیگه ای از پرچمشون دارن

  2. سلام
    درباره انگیزه ایرانی ها از آتش زدن پرچم نتیجه گیری نکردید. منظور این است که کل ماجرا یک سوتفاهم است؟ این ساده سازی بیش از حد موضوع نیست؟ برای ما که استقلال ازنان شب واجب تر است طرد از طرف یک دولت دیگر چرا باید این قدر تنش زا باشد؟ انگیزه این استقلال خواهی کم نظیر چیست؟ آیا تنش های ما با دولتهای جهان و در راس آنها ایالات متحده صرفا هزینه استقلال خواهی ماست؟ و اگر ایالات متحده و اقمارش دست از سر ما بردارند دردهای ما درمان می شود؟ این دردها هیچ ربطی به آن استقلال وسواسی ندارد؟
    از حرف شما اینطور برداشت کردم که ایران مستعمره بوده یا هست؛ مستعمره ایالات متحده. که حرف دقیقی نیست.

  3. بی اندازه متاسفم که چنین برداشتی کرده اید. هدف این بود که گفته شود این پرچم برای مردمی که در سیاستهای استعمارگرانه آمریکا نقشی ندارند ولی می توانند با حضورشان آن سیاستها را اصلاح کنند اهمیت دارد. سوزاندنش بیشتر به وجه ایران لطمه می زند. به نظر من هیچ استقلالی با توهین اثبات نمی شود و به دست نمی آید. اگر شما باور دارید که استقلال یعنی سوزاندن همیشگی و مکرر یک پرچم بیگانه برداشت شما و من از استقلال یکی نیست. ایران در میدانهای جنگ و تعامل بین المللی نشان داده است که کشوریست مستقل و قدرتمند.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s