چهار سال پیش

چهار سال پیش روز سوگند رییس جمهور مصادف بود با آخرین روز کارآموزی من در  واشنگتن دی سی. دمکراتها در اوهایو و فلوریدا مبارزه انتخاباتی را واگذار کرده بودند. کارل روو با بخش آگهیهای جعلی درباره خدمت جان کری در ویتنام به زبان انگلیسی واژه جدید Swift Boatingرا اضافه کرده بود. گرچه نشانه های اقتصادی خبری از بحران در پیشرو نمی دادند اما نارضایتی از عملکرد شرکتهای بزرگ رفته رفته باعث نگرانی می شد. سقوط سهام شرکت انرون زنگ خطر را درباره مدیران شرکتهای بزرگ به صدا درآورده بود ولی کسی آنرا جدی نگرفته بود. به نظر نمی رسید که کسی از انتخاب دوباره جورج بوش خوشحال شده باشد. برای بسیاری گزینه دیگری وجود نداشت. عده حاضران در مراسم از چند ده هزار نفر تجاوز نمی کرد و خارج از محافل دولتی کسی علاقه ای به مراسم سوگند خوری ابراز نمی کرد.

امروز اما به نظر می رسد دوره جدیدی آغاز شده است. بسته شدن زندان بدنام گوانتانامو؛ منع شکنجه و تاکید نسبی بر صلح به جای جنگ افروزی همه نشانه های امیدوارکننده ای هستند. گرچه اقتصاد در حال رکود و بحران بین المللی جدیتر از آن است که باعث خوشبینی مفرط ما بشود. اما امیدواری لازم و ضروریست. امروز دو میلیون نفر در واشنگتن دی سی پایان دوره بوش را جشن گرفتند. دیروز در صف خرید کسی می گفت:‌ من در شب تظاهرات علیه جنگ ویتنام اینجا بودم. حالا دایره زندگیم کامل شده است. برای بسیاری این دایره تازه آغاز شده است. البته چالش اصلی آقای اوباما در داخل کشور نه مسایل مدنی بلکه اقتصاد خواهد بود. در زمینه روابط خارجی ایران موضوع مطرح در رسانه هاست.

بسیاری می پرسند که اوباما درباره ایران چه خواهد کرد؟ پاسخ به این پرسش آسان نیست. شخص آقای اوباما درباره چنین مساله ای نمی تواند به تنهایی عمل کند. این ساده اندیشیست که گمان کنیم آقای اوباما می تواند به سادگی بر همه  موانع پیشرو غلبه کند. نهادهای تصمیم گیری مختلفی در این روند نقش دارند که بسیاری از آنها نماینده منافع گروههایی هستند که نفعی در احیای رابطه ایران و آمریکا ندارند.  این گروهها می توانند با تحت تاثیر قرار دادن افکار عمومی و تبلیغات گسترده اراده سیاسی  برای بهبود روابط را تضعیف کنند. آنها همچنین می توانند به بده بستان سیاسی بپردازند. آقای اوباما ناچار است هر چه سریعتر موافقت گروههای سیاسی را برای حل بحران اقتصادی جلب کند. بهای حمایت این گروهها می تواند دادن این تضمین باشد که دولت او شرایط معینی را برای مذاکره با ایران در نظر خواهد گرفت. پذیرفتن اینکه منافع گروههای سیاسی در این کشور درباره ایران یکسان و همگون نیست و می توان از تضاد آنها به نفع ایران استفاده کرد  ( و لازم نیست آنها را با هم متحد کرد ) پذیرفتن یک واقعیت و خردمندانه است.

امروز از چهار سال پیش می توان امیدوارتر بود اما چالشهای در پیشرو همچنان سترگند.

 

Advertisements

2 نظر برای “چهار سال پیش

  1. If you take a glance at Obama’s Middle East advisors you find people like Denis Ross, James Steinberg and Martin Indyk who are among the members of AIPAC. These gents have adopted very extreme positions against Iran. For instance, Ross has talked about imposing fuel sanctions.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s