این تعریفتان در خصوص جنبش وال استریت در نشریه ی مهرنامه در ارتباط با تعاریف متفاوت نابرابری در ایران و آمریکا برایم جالب بود.اینکه نابرابری در ایران یعنی نابرابری در داشته ها و نابرابری در آمریکا یعنی نابرابری در فرصت ها.

دیدگاهتان را در باره ی اینکه افق اقتصادی جهان نگران کننده نیست امیدوار کننده بود و اینکه به دلیل افزایش ارتباطات در ارتباط با بحران ها بیشتر می شنویم.
تجربه ی خود من این بوده که گاهی بعد از شنیدن اخبار لحظه ای به خود گفته ام:خدایا چه خبر است؟دنیا دارد به پایان می رسد؟هم جا سیل ،زلزله ،جنگ و اعتراض،شورش و …است.در حالی که به خودم لحظه ای بعد این تلنگر را زده ام که اینها همیشه بوده و هست.و به قول شما به دلیل افزایش سیستم های ارتباطی ما بیشتر در معرض دریافت و باخبر شدن از انواع بحران ها در همه جای جهان قرار می گیریم.

سوالی داشتم در رابطه با اینکه فرمودید: تا زمانی که اعتراض ها باعث تغییر شکل ساختاری نشود در حقیقت چیزی را عوض نکرده است.برداشتم از این جمله این بود که باید این تغییر بلافاصله رخ دهد.
آیا اعتراض ها نمی تواند تاثیری تدریجی بر تغییرات ساختاری ایجاد کنند؟

راستی. وبلاگ در حالت آفلاین قابل خواندن نیست.