برای بچه هایی که عازم هستند

تابستان برای خیلیها فصل وداع با خانه پدری و زادگاه مادریست. بچه ها یا منتظر ویزا هستند یا ویزاهایشان را گرفته اند. امسال چند تایی از بچه هایی را که می روند کمی بیشتر و بهتر می شناسم، بعضیهایشان را در کلاسهایم دیده ام و برخی دیگر را در دانشکده مدیریت و اقتصاد. و چقدر باعث افتخار است که آدم می تواند ببیند ایشان بار سفر بسته اند تا مرحله ای تازه را تجربه کنند. امسال دو نکته درباره بچه هایی که عازم هستند برایم جالب است:

اول. گستردگی دانشگاهها: بچه های دیگر فقط از چند دانشگاه محدود به یکی دو ایالت خاص پذیرش نمی گیرند.  دوستانی عازم آمریکای شمالی هستند و برخی هم از کشورهای اروپایی پذیرش دارند. برای من که باور دارم این سفرها و مبادلات علمی اساسی ترین زیرساخت ارتباطات بین ملتهاست این خبر خیلی خوبیست.

دوم. تنوع رشته ها:  دیگر پذیرشها فقط اقتصاد نیست. بچه ها در اقتصاد، فاینانس، مدیریت، مدیریت نوآوری، مدیریت سازمانی و بازاریابی پذیرش می گیرند. این قدم بسیار مهمی برای جذب دانش و داشتن یک سرمایه انسانی مناسب در این علوم است.  باور کنید که ما هنوز با بسیاری از این رشته ها بیگانه هستیم و حضور ایرانیان در این رشته ها محدود و شاید ناچیز باشد.

برای این بچه ها باید آرزوی موفقیت کرد، راهی که می روند راه آسانی نیست

فایده تفکیک جنسیتی در دانشگاهها چیست؟

دانشجوی کارشناسی بودم، در تالارهای دانشگاه صنعتی شریف با تابلوی آبی  قسمت خواهران و برادران را مشخص کرده بودند. نگرانی بعضیها روزهای آینده نبود بلکه ایجاد یک دیوار نامرئی بود که بعدها خودشان هم از ایجادش تاسف خوردند و هم دیگر به آن باوری نداشتند. آن سالها گذشت اما بچه های آن سالها هنوز با حسرت به سالهایی نگاه می کنند که جوان بودند ولی شاد نبودند.  سالهای روشنایی که روزهایش روشن نبودند.  می توانستیم با لبخندی روزهایمان را به یاد بیاوریم ولی با آه حسرت خاطراتمان را مرور می کنیم.

 اگر خاطرات جوانی قرار باشد یادآوری شادی ها و انگیزه ها باشد و اگر روزگار دانشجویی قرار است  زنجیره انس و الفت گروههای مختلف اجتماعی باشند، آن تابلوهای آبی و نگرش کوته بینانه ای که بر دیوارها میخکوبشان کرده بود هم شادیها را کشتند و هم پیوند ها را نابود کردند. در بهترین حالت چنین سیاستی اتلاف منابعی بود، که باید صرف کارهای دیگر می شدند. اما به چیزی بیشتر از اتلاف منابع تبدیل شد. تلخکامیهای آن روزها ابدی شدند، و برای بعضیها به کینه ای همیشگی بدل شدند و برای بعضی دیگر به دلیلی برای رفتن و هرگز بازنگشتن.

حالا چه اصراری هست به تکرار خطاهای گذشته و به پافشاری بر دیدگاهی که جز اتلاف منابع و تشدید فرار مغزها برایمان ارمغانی نداشته است. گرچه از این پافشاری متعجب نیستم. سیستمهای دیوانسالاری کارکرد خود را با تعداد بخشنامه هایشان  و گزارشهایشان اندازه می گیرند در حالیکه موفقیت دانشگاهها را با کیفیت آموزششان و حجم فعالیتهای علمیشان. بویژه وقتی دیوانسالار دستاورد دیگری برای نشان دادن ندارد، بخشنامه های جدید تنها راه اثبات کارآمدی سیستمیست که نه کار علمی می کند و نه مشوق کار علمیست.  این طرح هم مانند سایر طرحهای مشابه چند نفر کارمند مسلک  پشت میز نشین را برای مدتی به هیجان خواهد آورد ولی هزینه هایش را مردم و روند توسعه کشور خواهند پرداخت. مردمی که فرزندانشان دیگر با شادی از جوانیشان یاد نخواهند کرد و دانشجویانش بدنبال رفتنی بی بازگشت خواهند بود.  حیف کاغذ و وقتی که صرف این برنامه ها می شود.

سمینار قوانین ورشکستگی

دکتر پویان مشایخ آهنگرانی ساعت دو بعد از ظهر یکشنبه آینده ۲۲ خرداد در دانشکده مدیریت و اقتصاد دانشگاه صنعتی شریف در مورد قوانین ورشکستگی و اهمیت آن در اقتصاد صحبت می کنند. ورود برای عموم آزاد است.

کارگاههای آموزشی انستیتو نفت دانشگاه تهران

 دوباره موسم تابستان و برگزاری کارگاههای آموزشی تابستانی فرا رسیده است.  انستیتو مهندسی نفت دانشگاه تهران اقدام به برگزاری دوره های تخصصی اقتصاد و تامین مالی نفت و گاز کرده است.  درباره این  کلاسها در اینجا بیشتر می توانید  بخوانید.   کلاسها در فاصله خرداد تا آبان ماه برگزار می شود. مخاطبان دوره ها کارشناسان و مدیران حوزه های مالی، اقتصادی و برنامه ریزی وزارت نفت هستند که به زبان انگلیسی آشنایی دارند و دارای حداقل سه سال سابقه کار می باشند.