خمینی شهر و یک سوال

لازم نیست به ارزشهای زیادی معتقد باشی تا قلبت از واقعه تجاوزی که در خمینی شهر رخ داده است به درد بیاید.  گروهی از اراذل و اوباش معترض چند خانواده شده اند که در چهارچوب امن باغ خود مهمانی داشته اند. مردان را گرفته اند و به زنان تجاوز کرده اند. خبرها را می خوانم و به این جملات بر می خورم:

نماینده محترم مردم خمینی شهر به نقل از ایسنا: «: امنیت مردم در بسیاری موارد در دست خود مردم است  و آنها باید موازین شرعی و قانونی را رعایت کنند. اینگونه اتفاقات در تهران و شهرهای دیگر کشورنیز اتفاق افتاده است اما خمینی شهر به دلیل مذهبی بودن، حساسیت و غیرت دینی مردم بالا است و آنها نمی توانند این گونه حوادث و اتفاقاتی را در شهر تحمل کنند. چه افرادی که اقدام به برگزاری پارتی کرده اند و چه افرادی که به عنف تجاوز کردند تمام این افراد باید مجازات شوند»

رييس پليس آگاهي استان اصفهان دوباره به نقل از ایسنا:» پليس اعتقاد دارد بسياري از بزه‌ديدگان خود موجب بروز پديد مجرمانه مي‌شوند به طوري كه اگر در اين حادثه خانم‌ها حداقل حجاب را در اين باغ رعايت كرده بودند، شايد مورد آزار و اذيت قرار نمي‌گرفتند. «

در اقتصاد جرم شناسی و مطالعه جرایم همیشه بر این نکته تاکید می شود که ترس از مجازات از خود مجازات موثرتر است و چنانچه جانیان و تبهکاران بدانند که به سزای اعمال خود خواهند رسید در ارتکاب جرم بیشتر درنگ می کنند. بعد از خواندن این اخبار و گزارشها سوالی که به ذهن می رسد این است که آیا اراذل و اوباش و افراد شرور چنین سخنانی را واقعا به حساب اخطار و تاکید بر قانون می گذارند؟ و یا احساس می کنند اگر پوشش قربانی مناسب نباشد، گناه ایشان سبکتر و جرمشان کمتر است؟ آیا وقت آن نرسیده است که کسی با قاطعیت اعلام کند بزهکاران به اشد مجازات خواهند رسید و هرگز بهانه ای از ایشان پذیرفته نخواهد شد؟  و شاید وقت آن رسیده است که از خود بپرسیم حجاب سمبل حرمت است  اگر سمبل نباشد حریم آن حرمت که پا برجاست، آیا نباید آن حرمت اولی باشد؟ آیا در نظام ارزشی ما قربانی تجاوز شریک تجاوز است؟

نگاهی به گزارشهای مطبوعات داخلی می اندازم، در بسیاری موارد جانیان خود را مامور جا زده اند یا قربانی را انتخاب کرده اند که می دانسته اند در چشم ماموران قانون و قضا «شریک جرم» قلمداد می شده است. آیا وقت آن نرسیده است بجای پیدا کردن شریکی برای دنائت این جانیان بر شنیع بودن عملشان تاکید کنیم و کمی هم از غیرت دستورات  ائمه مان درس بگیریم؟ آیا فراموش کرده ایم در حکومت علی حتی حرمت زن یهودی انبار مقدس بود؟ این روزها انگار سالهاست که جوانمردی مرده است و مردانگی از میان ما رخت بر بسته است.

…هدف این نوشته سیاست روز نبوده و نیست، هدف نیشیست به مایی که باورها و رفتارهای جامعه را می سازیم و برخی چیزها را که باید بخاطر بیاوریم

پ.ن. گزارش خوب روزنامه روزگار کار خوبیست که خبرنگاران این روزنامه انجام داده اند.  این فراز از صحبتهای کارمندان دادستانی را ذکر می کنم:  آقای سی و چند ساله ای که در صندلی کناری  نشسته است به صحبتهای امام جمعه اشاره می کند که آنها (زنان) با پوششی که داشته اند این مشکل را ایجاد کرده اند. کلا پوشش مشکل را ایجاد کرده است….. آیا واقعا با این نوع نگرش برای نوامیس مردم امنیتی می ماند؟

معرفی موسسه یاوران

یک چند سالی می شود که هر سال نزدیکیهای عید یک ایمیل از کاوه ثروتی می آید درباره بچه ها و خانواده هایی که با آنها در تماس است. تازگیها کاوه این فعالیت مردمی را گسترش داده است و موسسه یاوران را اینترنتی کرده است.  در صفحه اول وبسایت درباره موسسه یاوران می خوانیم: » موسسه خیریه یاوران ایتام از سال 1379 (2001 ميلادی) با هدف یاری رسانی به کودکان یتیم بی بضاعت شکل گرفته است. هدف این موسسه تامین مایحتاج اولیه کودکان یتیمی است که دراثراتفاقاتی نظیر تصادفات زلزله، بیماری و…. نان آور خانواده شان را از دست داده و در حال حاضر منبعی مالی برای گذران زندگی ندارند. این موسسه با کمک افراد داوطلبی که به هدف موسسه اعتقاد دارند اداره می گردد. موسسه درحال حاضر به شش طریق از کمک و یاری یاوران بهره مند میگردد. «

درباره شیوه های مختلف همکاری با این موسسه می توانید به اینجا مراجعه کنید. موسسه یاوران در پایان سال 1389 مسوولیت 739 نفر را به عهده داشته است.

داستان یک فیلم کوتاه

یک فیلم کوتاهی در یوتیوب وجود دارد که گویی از کابین سوخت رسانی یک هواپیمای سوخت رسان ارتش گرفته شده است، یک هواپیمای فانتوم در موقعیت سوختگیریست و ناگهان در افق دوربین هواپیمایی سقوط می کند. البته در صحت این فیلم شک است چون هیچ منبع مستقلی آنرا تایید نکرده است. اما این فایل مثل هزاران فایل دیگر سر از اینترنت درآورده است و بسیاری بواسطه تعداد مراجعه کنندگان باور کرده اند که حقیقیست.

حالا هفته پیش در شبکه اجتماعی فیس بوک بنده خدایی همین فایل را با تیتر «سقوط هواپیمای توپولف 154 کاسپین» در دسترس دوستان قرار داده بود و بسیاری با همان تیتر آنرا در معرض دید دیگران قرار دادند. حالا بماند که اصلا هواپیمای در حال سقوط توپولف 154 نبود! اما سوال واقعا این است گیرم این فیلم واقعی بود، گیرم  هواپیمای در حال سقوط واقعا  توپولف 154 کاسپین بود، آیا نباید از خودمان بپرسیم یادآوری این صحنه ها به بازماندگان چه فایده ای دارد؟  اگر نگران  صنعت هواپیمایی و سوانح آن هستیم آیا با دامن زدن به شایعات و باورهای نادرست و تصاویر دروغین مشکلی از مشکلات آنرا حل کرده ایم؟ جالب است که گاهی نمک زدن به زخمها را با مرهم گذاشتن بر آنها اشتباه می گیریم.  کاش بجای این کار یکبار فقط یکبار نگاهی به آمار سوانح می انداختیم یا خواهان گزارشی می شدیم و خود را با بقیه می سنجیدیم.  اما انگار کلیک کردن در اینترنت جای همه فعالیتهای ذهنی و عملی را گرفته است.