از چارلی شین تا کیهان کلهر

بنظر می رسد که پیشرفت شبکه جهانی اینترنت و شبکه های اجتماعی مانند twitter و facebook و سایتهایی مانند youtube به انحصار شرکتهای رسانه ای مانند سی بی اس و ای بی سی خاتمه داده اند.  و ساختار بازار برنامه های هنری و سرگرمی  در حال تغییر است. هنرمندان و هنرپیشگان راحتتر می توانند با هواداران و علاقمندان خود در تماس باشند و کانالهای ارتباطیشان با این گروه از بینندگان و شنوندگان در انحصار شبکه های تلویزیونی نمی باشد. در هفته های گذشته دو داستان متفاوت بر این واقعیت جدید دنیای رسانه ای صحه گذاشته اند.

چند هفته پیش داستان چارلی شین، هنرپیشه آمریکایی، و دعوای او با تهیه کنندگان سریال کمدی «دو و نصفی مرد» تیتر اصلی رسانه های آمریکایی و جهان شده بود. این سریال پربیننده ترین سریال تلویزیونی شبکه سی بی اس است .  از آنجایی که چارلی شین اعتقاد داشت ببیندگان به خاطر او این برنامه را نگاه می کنند، تقاضای افزایش دستمزد و مزایای بیشتری می کرد. استدلال او ساده بود: سی بی اس از این برنامه پول در می آورد و چرا من نباید از آن سهمی ببرم. دعواها و جنجالهای ادامه پیدا کرد تا سی بی اس آقای چارلی شین را اخراج کرد. چارلی شین تا چند روزی چهره اصلی تمام برنامه خبری، میزگردهای صبحگاهی و شامگاهی بود و بعد از سی بی اس شکایت کرد…. اینجا جاییست که داستانهای مشابه پایان پیدا می کنند.  اما نه داستان ما….

چارلی شین با استفاده از وبسایت twitter و youtube شروع به ارائه برنامه کرد و اعلام کرد که عازم یک تور کمدی می شود.  در حالیکه شبکه های تلویزیونی موضوعات دیگری برای دنبال کردن پیدا کردند و به سراغ زلزله ژاپن و شورش در لیبی رفتند، چارلی از طریق شبکه های اجتماعی در مرکز توجه هوادارانش باقی ماند. 3.5 میلیون نفر از طریق شبکه twitter برنامه های او را دنبال می کنند و تمام بلیطهای دو برنامه اول او بفروش رفته اند.

حالا چارلی شین، هنرپیشه جنجالی، چه وجه مشترکی با کیهان کلهر استاد موسیقی سنتی ایران دارد، که فردیست بدون جار و جنجال رسانه ای.  برای پیدا کردن این ارتباط باید به سراغ شایان پارسایی در شهر تولیدو در شمال غربی ایالت اوهایو برویم. شایان دانشجوی سال سوم دانشگاه است. او نواختن سازهای غربی را در سن چهار سالگی شروع کرده است و نوازنده متبحریست. سال گذشته او نواختن کمانچه را شروع کرد، سازی که پدرش از ایران برایش سوغات آورده بود. معمولا برای فراگیری نواختن یک ساز به استاد احتیاج هست، اما در تولیدو کسی استاد ساز کمانچه نیست. شایان به سراغ اینترنت رفت و در وبسایت youtube ویدیو کلیپ اجراهای کیهان کلهر را پیدا کرد.   و با استفاده از آنها شروع به یادگیری نواختن ساز کمانچه کرد سپس از طریق یک شبکه اجتماعی برای آقای کلهر پیامی فرستاد. پس از چند ایمیل آنها از طریق SKYPE  با یکدیگر صحبت کردند  و شایان از این طریق شاگرد آقای کلهر شد. (داستان در وبسایت ان پی آر بخوانید)  .  

هم چارلی شین و هم کیهان کلهر با استفاده شبکه جهانی اینترنت توانسته اند موانعی را که تا کنون بر سر راهشان وجود داشته است  دور بزنند. درست است که هر دو قبل از ورود به شبکه جهانی اینترنت شناخته شده بودند و هر دو هوادارانی داشتند. اما حفظ ارتباط با این هواداران دیگر وابسته لطف رسانه های سراسری نیست. در مورد چارلی شین مساله کمی پیچیده تر است. چارلی احتمالا بعنوان یک شخصیت هنری مطرح باقی خواهد ماند اما واقعیت اینجاست که برنامه های انفرادی که برای شرکت در آنها باید بلیط تهیه کرد هرگز به اندازه تلویزیون بیننده نخواهند داشت. در نتیجه از درآمدهای میلیون دلاری که به لطف آگهیهای بازرگانی تلویزیونی میسر می شدند خبری نخواهد بود.  

در هر حال دوره جالبی در دنیای رسانه ای شروع شده است؛ شبکه های تلویزیونی هنوز قدرت نمادسازی را دارند ولی دیگر مانند سابق نمی توانند ستاره هایشان را به بهانه تمرد نابود کنند. و علاقمندان و هنرمندان راههای دیگری برای تماس دارند راههایی که اسیر مرزهای جغرافیایی نیستند.