تقدیر و تشکر

البته بطور رسمی و سنتی باید از طریق جراید از عزیزانی که لطف کردند و در روز یکشنبه در مراسم تدفین و روز سه شنبه در مراسم بزرگداشت پدر بزرگوارم شرکت کردند تشکر کرد. ولی ایشان همیشه وقتی کسی کمکی و یا لطفی به من می کرد اول می پرسیدند: «تشکر کردی؟»

بدینوسیله از کلیه عزیزانی که قدم رنجه کردند و با حضور خودشان باعث آرامش بازماندگان و شادی روح ایشان شدند سپاسگزاری می کنم. بویژه از اقوام ، دوستان، آشنایان،  خانواده های وابسته، اعضاء محترم هیات امناء، همقطاران ایشان، شاگردانشان، خلبانان گرامی، کارکنان محترم شرکتهای هواپیمایی آریا، کیش ایر، آسمان، ارم، تابان و سایر شرکتها، اساتید و شاگردان مدرسه خلبانی آرتاکیش، پرسنل محترم نیروی هوایی، مقامات کشوری و لشکری حاضر در جلسه، اعضاء سازمان هواپیمایی کشوری و روابط عمومی این سازمان، هیات علمی و دانشجویان دانشکده اقتصاد و مدیریت دانشگاه صنعتی شریف و  ریاست محترم و اعضاء فدراسیونهای فوتبال و کشتی. از همکلاسیهای عزیز و گرامیم در دبیرستان مفید، دانشگاه صنعتی شریف و موسسه عالی پژوهش در برنامه ریزی و توسعه که لطف کردند و پس از سالها دوری با حضور خودشان و یا ارسال پیام  و دسته گل تسلیت گفتند سپاسگزارم.

من نمی توام با قلم قاصرم از ججت الاسلام و المسلمین جناب حاج آقای واحدی تشکر کنم. ایشان در نهایت بزرگواری به مجلس ما آمدند و نه در عزای ایشان بلکه در بزرگداشت ایشان سخن گفتند نه بعنوان یک خطیب بلکه بعنوان یک دوست. و بسیار هم پسندیده و شایسته سخن گفتند. از ایشان بی اندازه سپاسگزارم. متن سخنان ایشان را در وبلاگشان می توانید ملاحظه کنید.

امروز خبرگزاریهای متعددی به انعکاس خبر مراسم بزرگداشت پرداختند از آنجمله ایرنا، فارس، ایلنا، شبکه خبری دانشجو و روزنامه ایران هم خبری در اینباره داشت. 

بلند آسمان جایگاه من است

از همه دوستانی که ابزار لطف کرده اند سپاسگزارم.  مراسم ترحیم پدر بزرگوارم تیمسار خلبان مهدی دادپی در روز سه شنبه  ششم مردادماه از ساعت 4 تا 30: 5 بعد از ظهر در مسجد جامع شهرک قدرس واقع در شهرک قدس (فاز سوم) ابتدای خیابان حسن سیف برگزار می گردد.

عوض کردن اسم وبلاگ

دوستان عزیز، خوانندگان گرامی اصولا به ما گفته بودند که اسم وبلاگمان تو مایه قطار و تریلی و زنبیل و صف و این حرفها ست. حالا ما هم کلا بی ذوقیم هر چی فکر کردیم اسمش را چی بزاریم دیدیم بهتر حداقل یک کلمه باشد. حالا گذاشتیم بازارستان با تگ لاین: یادداشتهایی درباره اقتصاد، تاریخ، احوال شخصیه و غیره که البته تگ لاینش ماخوذ به حیاست توی این طرح معلوم نیست.

اسم همان زنبیل و قطار و این حرفها می ماند. از لطف همه سپاسگزارم

پراکنده

دارم بر بال بحران را می خوانم. خدائیش کتاب خوبیست و بسیار روان نوشته شده است. درباره تشکیل دولتها و نوع شایعات رایج، مثلا این شایعه که رزم آرا پشت ترور شاه توسط فخرآرایی بود. بخش مربوط به زندگی خانواده های قجری در دوران پهلوی بسیار جالب است.  این جمله جالبیست که گویا هم مرحوم مدرس گفته است و هم رضاخان: » در خاندان قاجار یک مرد هست، آنهم خانم فخرالدوله!»  جالب است آدم بداند اگر مرحوم مصدق از حمایت این خانواده ها برخوردار بود، آیا عاقبت کار آن می شد که شد؟

امروز یک کمی با یکی از بچه ها درباره اسماعیل فصیح حرف زدیم. داشتم فکر می کردم آیا مجله بخارا در شماره آینده خود مطلبی درباره او خواهد داشت؟

بازهم درباره نقدی کردن یارانه ها

گویا دوستان اصرار دارند که باز چند کلمه ای در اینباره صحبت کنیم. آقای عباسی مدام در حال کامنت گذاشتن است، که هیچی خوب نباشد این طرح عالیست و خلاصه انقلابی. و من نوعی هم که کمکی اقتصاد خوانده ام نباید توی دل مردم را خالی کنم. اولا جناب عباسی عزیز اون حسابداری و مهندسیست که دو دو تا می شود چهار تا. اولین چیزی که در اقتصاد یاد می گیری اینه که دو دوتا یک موقعی می شود پنج تا یک موقعی می شود سه تا و از بد شانسی یک موقع می شود منفی یک! این رو بهش می گویند فرایند تصادفی. 75 میلیون آحاد ملت ایران که یکجور رفتار نمی کنند!  75 میلیون جور مختلف رفتار می کنند. حالا من اقتصاددان خیلی زرنگ باشم و دانا می توانم متوسط آثار این رفتار را حدس بزنم و نه جزئیاتش را! تازه این متوسط هم معلوم نیست که خودش اتفاق بیفتد، چون معمولاا با مقداری تغییر، واریانس، اتفاق می افتد. اون واریانس پدر درآور هم تا بحال بیشتر از یک دولت را کشته است.  و دل اقتصاددانانی زیادی را شکسته.

حالا فرمایش شما متین! یارانه تولید شیر را لغو کنیم، قیمتش می آید بالا تقاضایش که مصنوعی زیاد بوده است کم می شود و مردم بجاش تقاضاشون برای سایر کالاها بالا می رود. کارخانه شیر ضرر می دهد، جاش کارخانه خامه می زنیم. ولی برادرم آخر کجای این مملکت یک کارخانه یکساله زده شده است! دوم یک کارخانه نخواهد بود و چندین ده کارخانه خواهد بود. حالا اگر شما فکر نمی کنی ورشکستگی چندین کارخانه هیچ بحرانی ایجاد نمی کند و  کارگرهایش خوشحال و راضی می روند خانه تا کارخانه های خامه سازی باز شوند، ببخشید می گم ولی یا خیلی خوشخیالی برادر یا کارگر نبوده ای.

تمام بحث این است! که همه نتایج و ابعاد این طرح شناخته شده نیست و می تواند تبعاتی داشته باشد که آنها را پیش بینی نکرده اید  و برای آنها آمادگی ندارید.  ابعاد این طرح و تبعات آنرا دست کم نگیرید این طرح فقط راجع به شیر و خامه نیست، بلکه درباره همه کالاهاست!  حالا فرض کن بجای کارخانه شیر، تولیدکنندگان چندین و چند محصول دیگر هم دچار مشکل بشوند. و کارخانه هایشان دچار زیاندهی شوند. دیگر این یک مساله خرد نیست و دیگر بحث خامه سازی زدن نیست. بلکه بحث کلان خواهد بود و موضوع اقتصاد کشور!  حالا چقدر وقت لازم است تا تبعات آن پایان یابد؟ فقط یکسال؟ اگر هنوز فکر می کنید فقط یکسال باید گفت ساده اندیشید. هزینه این تبعات را مردم و تولید کنندگان خواهند پرداخت. تبعاتی که امروز می توان از آنها جلوگیری کرد و مانع پرداخت هزینه ها شد.

در آخر گفته اید توی دل مردم را خالی نکنیم. راستش اقتصاددانهای کار درست، که من یکی از آنها نیستم، وظیفه شان هدایت کشتی نیست، بلکه دیده بانیست. حالا شما بالای دکل تایتانیک وایساده ای و داری می بینی که کوه یخی دارد بهت نزدیک می شود، آیا از دکل پائین می آی و آرام و آهسته می روی ناخدا را پیدا می کنی که دارد در رستوران درجه اول با مسافران قهوه می خورد و در گوشش آرام می گویی: «ببخشید قربان یک کوه یخی 20 درجه به راست در فاصله 2500 متری!»  یا زنگ خطر را آنقدر محکم به صدا در می آوری که فکر کنند صور اسرافیل است؟ بحث این است که من نمی توانم بیایم برای مردم تصمیم بگیرم که خوب است هزینه بدهند یا نه، خودشان باید تصمیم بگیرند. نه من یا شمای نوعی! و در ضمن چرا هزینه بدهند وقتی با برنامه ریزی می توان از این تبعات جلوگیری کرد و با تنظیم جزئیات و مرحله ای کردن آن می توان کاری کرد که این طرح را یک موفقیت و پیروزی ملی دانست؟ راستش من از طرح نمی ترسم از ساده اندیشی دوستانی مانند شماست که زهره ام می ترکد. بخدا تبعات را دستکم می گیرید و خودتان با زدن خامه سازی دلخوش کرده اید!